Nie tym razem.-Majka.

                                  Chwile zwątpienia przychodzą do nas zawsze, nawet w najmniej 
                    odpowiednim momencie. Dlatego nie ważne jakie głupstwo by się popełniło, by szybko się nimi uporać zaczynamy im wierzyć. Wierzyć w to, co okazuje się zupełnym przeciwieństwem prawdy.

  Oddycham tym co w twoim otoczeniu. Myślę, o tym co by było gdybym była w twoim otoczeniu. Idę z myślą o tym, co by było, gdybym tak była bliżej niż tylko w twoim otoczeniu. Mam setki pytań, na które nie znam odpowiedzi. Zaczynam gubić się na prostej drodze, zaczynam na zdrowe, niebieskie oczy ślepnąć. Mimo mojego sztucznego uśmiechu na mojej twarzy pojawia się prawdziwy ból. Mój pokój stał się odległą rzeczywistością, inną planetą. Obarczam się winą, która rośnie. Czuje jakbym przeszła granice niemożliwości, znalazła się na jej przepaści. Nie jestem taka jak dawniej. Pozostawiłam cząstkę siebie gdzieś w innym wymiarze, która do tej pory woła do mnie 'Zostawiłaś mnie tu, myśląc sama, że dasz sobie rade'. Obracając się widzę pustą ulice, chodniki, na którym nie raz postawiłam i mądry i głupi krok. Trzynaście lat stąpam po tej ziemi myśląc, że los będzie łaskawy i po raz kolejny nie wystawi mnie na okres przetrwania. Pustka przeszyła moją głowę, która codziennie prosi mnie o przebudzenie, a w moim sercu rozrasta się czarna róża, która bezgranicznie i stanowczo przebija moje serce kolcami. Zapominam o tym jak kiedyś żyłam, jak cieszyłam się z najmniejszych wręcz nie dostrzegalnych rzeczy, które teraz mijam bez zainteresowania. Proszę o pomoc, pomoc całkowitą. Halo, tu dziewczyna zakochana straciła głowę. Straciła głowę? W dosłownym sensie? Nie w dosłownym, ale jest u kresu wytrzymania. Już jedziemy proszę czekać. Nie można czekać. Z chwili na chwili jest coraz później. A późniejsza pora to chwila wycięczenia.

                                               Delikatnie zdejmuję zasłonę niewinności. Przechodzę do stanu lekkości. Powoli zamieniam się w anioła. Czuje jak latam po niebie wiedząc, że jestem jak pióro. To właśnie jest chwila, kiedy wszystko powinno odejść i zostawić mnie w spokoju.