Niekiedy zastanawiam się czemu los robi mi na przekór. W głowie wędrują mi myśli i wspomnienia z ostatnich tygodni, nic więcej. W mieście, w lesie, w domu, na lekcjach, w szkole, na chodniku, w śnie, w dzień, w nocy, kiedy świeci słońce, kiedy pada śnieg lub deszcz jesteś ty. Nie ma Cię koło mnie, ale moja głowa, ja cała chcę inaczej. Żadne kilometry nie mają szans bym mogła zapomnieć. W każdy wolny dzień od szkoły czuję, że tracę powietrze. Jest coraz gorzej, a ja coraz bardziej sobie nie radze. Nie poznaje siebie. Kiedyś było prościej. Cieszyłam się z ostatniego dzwonka, ze śmiesznej miny na zdjęciu, z wiatru i fruwających liści. A teraz? Oczu brak. Staję się człowiekiem bez uczuć, oddycham i wydycham, a w środku mnie wszystko krzyczy. Tak jak kiedyś byłam szczęśliwa, tak teraz pocieszam się myślą, że mam nadzieje, ale nawet ją tracę bezpowrotnie. </3
Kiedyś kupie wehikuł czasu i cofnę wszystko tak, by całkowicie o Tobie zapomnieć. A na lodówce powieszę karteczkę, by nie iść na park w sobotę, by tylko Cię nie spotkać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz