"Zgasi pragnienie po wielkiej suszy".-Majka.

Za kilka dni będzie po wszystkim. Zapomnimy oboje o swoim istnieniu. Po jeszcze większej ilości dni znowu się spotkamy. I znów to wszystko powróci.

 Czas leci szybko i nieubłaganie. Każda sekunda męczy mnie z naciskiem coraz silniejszym. Tona bezradności coraz bardziej rozkłada mi się na ramionach przechodząc wpływowo do serca. Ferie się zaczęły jednak inaczej niż zazwyczaj. Wstając przecieram oczy. Budzę się z myślą, że dwa tygodnie bez Ciebie to wieczność bez powietrza. Ponownie się kładę przysłaniając swoją twarz kocem, a w uszach nieustanne dźwięki piosenek PIHA. Tak spędzę każdy dzień tygodnia, każdą sekundę minuty, i każdą minute godziny. Raz za czas wysłucham matki po czym znowu zanurzę się pod pościelą z zamkniętymi oczami. Może los będzie łaskawy i da mi siły choć na te dwa tygodnie, bym mogła wstać i poczuć, że nie tracę czucia w nogach a ręce są sprawne jak za lat, a głowa słucha i nie opiera się niczemu. Od dawna marzyłam by odetchnąć i nie czuć za sobą ulotnego tlenu z ulotnymi wspomnieniami, które ciągle ciążyły nad moją głową. Mam nadzieje, że chociaż tez raz będę wstanie powiedzieć "Nie mylisz się. Ja naprawdę mam wyjebane".


               Księżniczką nie jestem, korony nie potrzebuje.